Wysiłek fizyczny jako metoda leczenia cukrzycy

U osoby z rozpoznaną cukrzycą typu 2, Jeżeli stężenie cukru nie jest tak wysokie, że konieczne jest podanie leków doustnych bądź insuliny, stosuje się leczenie niefarmakologiczne. Leczenie niefarmakologiczne obejmuje zastosowanie odpowiedniej diety i aktywność fizyczną. Aktywność fizyczna stanowi bardzo ważny element postępowania niefarmakologicznego.
Także w późniejszych, bardziej zaawansowanych okresach cukrzycy typu 2, kiedy niezbędne jest już przyjmowanie leków obniżających stężenie cukru we krwi (a także w cukrzycy typu 1, w której od początku konieczne jest podawanie insuliny), wysiłek fizyczny jest bardzo ważnym elementem leczenia.
W cukrzycy typu 2, która bardzo często współistnieje z nadwagą i otyłością, cennym efektem aktywności fizycznej jest to, że sprzyja zmniejszeniu zawartości tkanki tłuszczowej w organizmie i ułatwia utrzymanie należnej masy ciała.
Jeżeli dąży się do uzyskania należnej masy ciała jedynie przez ograniczenia dietetyczne, to osiągnięcie celu jest dużo trudniejsze. Po początkowym okresie organizm przyzwyczaja się do zmniejszonej ilości pożywienia i stara się oszczędzać energię, a temu zjawisku zapobiega systematyczna aktywność fizyczna. Wysiłek fizyczny z jednej strony stanowi formę bieżącego wydatkowania energii czerpanej z pożywienia, z drugiej zaś sprzyja zwiększeniu ilości tkanki mięśniowej, która nawet w czasie spoczynku zużywa więcej energii.
Wysiłek fizyczny, bardziej niż sama dieta, wpływa korzystnie na stężenie cholesterolu i proporcje między dobrym a złym cholesterolem.
Przez systematyczne podejmowanie wysiłku fizycznego można uzyskać efekty zdrowotne, jakich nie udaje się osiągnąć samym leczeniem farmakologicznym.

DIA/13/03-08/11-10