Novo Nordisk A/S   Novo Nordisk Polska Novo Nordisk Polska
Powiększ litery Zmniejsz litery
Wyślij do znajomegoDrukuj




Preparaty insulinowe zastępują insulinę wytwarzaną w trzustce, gdyż działają tak jak insulina wytwarzana przez trzustkę zdrowego człowieka. Lekarz dobiera dla pacjenta taką terapię, która najbardziej odpowiada jego potrzebom, aktywności życiowej i oczekiwaniom. Insulinoterapia może być skojarzona, konwencjonalna lub intensywna. Istnieje kilka typów preparatów insulinowych, różniących się szybkością wchłaniania i czasem działania.

 
Profile różnych typów insuliny - analogi insulin ludzkich
Zachowują biologiczne cechy insuliny. Dzięki modyfikacjom w cząsteczce, mają inne niż insulina klasyczna właściwości po wstrzyknięciu. Otrzymywane są metodą inżynierii genetycznej. Dzielą się na:
 - Analog szybkodziałający
Analog szybkodziałający w porównaniu z klasyczną insuliną ludzką ma szybszy początek i krótszy szczyt działania.
Początek działania po upływie 10–20 minut od wstrzyknięcia, szczyt działania po ok. 1–3 godzinach, koniec działania po ok. 3–5 godzinach.
 - Dwufazowa mieszanka analogowa
Profil działania dwufazowej mieszanki analogowej polega na dwufazowym wchłanianiu analogu – fazie szybkiej i fazie długiej. Początek działania po upływie 10–20 minut od wstrzyknięcia, szczyt działania po ok. 1–4 godzinach, koniec działania po upływie ok. 24 godzin.
-

Analog długodziałający
Długodziałający analog charakteryzuje się płaskim i bardzo stabilnym profilem działania. Początek działania po upływie 1,5 do 2 godzin od wstrzyknięcia. Czas całkowitego działania do 24 godzin.

Zadaniem analogów insuliny jest przeciwdziałanie późnym powikłaniom cukrzycy poprzez uzyskiwanie prawidłowych wyników w poziomach cukru we krwi po posiłku i na czczo, oraz hemoglobiny glikowanej HbA1c.

 

Ogólne zasady i wskazówki przy stosowaniu analogów insuliny:
 - Codzienne stosowanie – analog szybkodziałający wchłania się bardzo szybko do krwi. Wstrzykuje się go bezpośrednio przed, w trakcie lub nawet po posiłku.
 - Modyfikacja dawki – dawkę analogu szybkodziałającego planuje się w oparciu o wielkość i ilość spożytego posiłku, aktualnego poziomu cukru we krwi i intensywności wysiłku fizycznego.
 - Nieplanowane przekąski – w przypadku nieplanowanej przekąski, która zawiera więcej niż 1 WW (wymiennik węglowodanowy), podaje się dodatkową ilość analogu szybkodziałającego.
 - Liczba posiłków – z powodu krótkiego profilu działania stężenie analogu insuliny we krwi szybko się obniża do poziomu podstawowego, dlatego można wyeliminować dodatkowe posiłki i przekąski, które mają ochronić przed wystąpieniem hipoglikemii (niedocukrzenia – znacznego i groźnego spadku poziomu cukru we krwi). Możliwość rezygnacji z dodatkowych przekąsek między posiłkami pozwala na łatwiejsze uzyskanie i utrzymanie należnej masy ciała.
 - Hipoglikemia – podczas leczenia insulinami analogowymi występuje mniejsze ryzyko nakładania się efektu poszczególnych wstrzyknięć. Mniejsze jest zatem ryzyko hipoglikemii.



 

Profile różnych typów insuliny - klasyczne insuliny ludzkie.
Klasyczne insuliny ludzkie są wytwarzane drogą inżynierii genetycznej. Wyróżniamy:
 - Insulina krótkodziałająca
Przezroczysty roztwór o szybkim początku i krótkim czasie działania.
Rozpoczyna działanie po upływie 30–40 minut po wstrzyknięciu, dlatego należy zachować przerwę pomiędzy wstrzyknięciem insuliny a posiłkiem, wykazuje szczyt działania pomiędzy 1. a 3. godziną i działa do 8 godzin.
 - Insulina o pośrednim czasie działania
Insulina jest zawiesiną o wolniejszym początku i dłuższym czasie działania. Przed użyciem należy ją wymieszać. Rozpoczyna działanie po upływie ok. 2 godzin od wstrzyknięcia, wykazuje szczyt działania pomiędzy 4. a 12. godziną i działa do 24 godzin.
 - Dwufazowa mieszanka insuliny ludzkiej
Składa się z insuliny krótkodziałającej i insuliny o pośrednim czasie działania.
Zawiera kilka różnych kombinacji insuliny krótkodziałającej (od 30% do 50%) i insuliny o pośrednim czasie działania (od 50% do 70%). Każda insulina będąca zawiesiną powinna być wymieszana przed wstrzyknięciem.



 

Rodzaje insulinoterapii
- Konwencjonalna insulinoterapia z wykorzystaniem dwufazowej mieszanki analogowej.
Mieszanki analogowe kontrolują poziom cukru we krwi po posiłku. Naśladuje fizjologiczne uwalnianie insuliny. Podaje się ją najczęściej w 2 wstrzyknięciach dziennie bezpośrednio przed lub – w razie potrzeby – po posiłku (śniadanie, kolacja). Dzięki właściwościom dwufazowego uwalniania mieszanki analogowej do krwi, pokrywa ona podstawowe zapotrzebowanie na insulinę (tzw. „BAZA”) oraz związane ze spożyciem posiłku: śniadania, obiadu i kolacji (tzw. „BOLUS”). Nie ma konieczności spożywania przekąsek pomiędzy głównymi posiłkami.
- Intensywna insulinoterapia z wykorzystaniem insuliny analogowej szybkodziałającej oraz analogu długodziałającego.
Insuliny analogowe kontrolują poziom cukru we krwi po posiłku. Naśladowanie wydzielania insuliny produkowanej przez trzustkę. Szybkodziałający analog insuliny wstrzykuje się bezpośrednio przed, w trakcie lub po każdym głównym posiłku (śniadanie, obiad, kolacja). Nie trzeba spożywać dodatkowych przekąsek. Natomiast po spożyciu dodatkowego posiłku (II śniadanie, podwieczorek, II kolacja) zawierającego więcej niż 1 WW należy podać dodatkową ilość szybkodziałającego analogu insuliny po wcześniejszym ustaleniu dawki z lekarzem.
- Konwencjonalna insulinoterapia z wykorzystaniem mieszanki klasycznej insuliny ludzkiej. Poranna iniekcja pokrywa zapotrzebowanie na insulinę związaną ze spożyciem śniadania, II śniadania, obiadu i podwieczorku. Wieczorna – ze spożyciem kolacji, II kolacji i okresem spoczynku. W przypadku takiego planu wstrzyknięć musisz pilnować stałych godzin posiłków oraz ich liczby i jakości. Konieczne są przekąski pomiędzy głównymi posiłkami, aby zmniejszyć ryzyko hipoglikemii.
- Intensywna insulinoterapia („BAZA” – „BOLUS”) z wykorzystaniem klasycznej insuliny ludzkiej krótkodziałającej oraz insuliny o przedłużonym działaniu.
Iniekcje wykonuje się na 30–40 minut przed posiłkiem. Pomiędzy głównymi posiłkami (śniadanie, obiad, kolacja) należy spożywać przekąski. Intensywna insulinoterapia wymaga stałej kontroli poziomu cukru we krwi.

 

DIA/91/09-10/12-11